… dedi ve Gitti

Tek bir söz bile söyleyemedim, aÄŸzımı açtım ama sesim çıkmadı… çıkamadı belki de…
belleÄŸimi zorladım –gitme-den baÅŸka bir kelime gelmedi aklıma…
niye diye sorsa verecek cevabım yoktu…
alıştım sana bile diyemezdim ki daha alışmamıştım bile kendime… kendi yaÅŸadıklarıma duygularıma yaptıklarıma bile her saniye ÅŸaşıran ben bir baÅŸkasına alıştım sana diyemezdim… demedim de…

gitti…
baktım arkasından… uzun uzun…
hiç birÅŸey hissetmediÄŸimi anladığım an hüzünlendim… kızdım kendime… her zaman söyleyecek çok ÅŸey bulan ben, tek kelime bulamıyordum…

avuttum mu kendimi böylesi daha iyi diye gerçekten de böylesi daha mı iyiydi bilmiyorum… sanırım bilemeyeceÄŸim de…

insan yalnız ve kendine dönük bir hayvan mıydı gerçekten… kaybettiklerinde birlikteliÄŸine mi yoksa kendine mi üzülüyordu…
daha fazla birlikte paylaşım yaÅŸayamadığı için mi yoksa bir süre yalnız kalacağı için mi panik yaşıyordu…
kalınca bir başına aklına güzel anıların gelmesi ve eğer yalnızlık uzun sürerse kötü günlerin azalıp geçmişin sanki bir peri masalına dönüşü bir aldanma mıydı?

asla olmayacağını bile bile özlemek eskiyi, güzel bir filmmiÅŸ gibi bahsetmek yenisini bulamamanın bir sonucu mudur yoksa o kadar deÄŸerli miydi yaÅŸananlar gerçekten…
bunu bir gerçek varsaydığımda artıyor zaman zaman o gün tek kelime bile söyleyememenin verdiÄŸi tuhaf sızı…

ÅŸimdi düşündüğümde söyleyecek çok ÅŸeyim var…

…gitme…
…çünkü…
…seni seviyorum…
…belki kendime alışamadım ama sana alıştım…

…gitme…
…ve beni mahrum bırakma gülüşünden…

…gitme…
…kendinden röfleli saçlarından…
…güzel ellerinden ve onları ÅŸekillendirme biçiminden…

…gitme…
…kulaklarım sesini özlemesin…
…gözlerim aramasın her yerde siluetini…

…gitme…
…benzer birini gördüğümde titremesin dizlerim durduk yerde…

…gitme…
…aÅŸktandır hırçınlığım…

…gitme…
…tenim tenini özlemesin…

…gitme…
…yarım kalır her ÅŸey inan bana…
…konuÅŸacak, yapacak çok ÅŸeyimiz var daha…

…gitme…
…ne olur…

…gitme…
…beni sensiz bırakma…

…diyemedim…
…gitti…