Yatağıma yatıp, yorganımın içine girince, başımı kelebekli yastığıma koyunca, uykusuz anlarımda,mutlu anlarımda, ailemden uzak olan “sevgi”kelimesinde.. .senin sevginle ayaktayım, birtanem. Kimi zaman seni andığımda, düşündüğümde..Kimi zaman aÅŸkının ellerimden,tenimden uzakta bir yerde olması,kimi zaman senden uzakta olmak,avuçlarımın içindeki deriyi kavlattı,sevgilim.Belki seni görememenin acısını çekmek bilmediÄŸim bir mutluluÄŸun sırrıdır,sevgilim.Sana her satırda seni sana anlatışım,gözlerini doldurmasın,sevgilim.Sana aÄŸlamak hiç yakışmıyor.O masum yüzün var ya…o tebessüm,anlatamıyorum,sana.Seni hayal ederek yaÅŸamak istemiyorum.Korkuyorum.Sanki ellerimi tuttuÄŸun zaman bu aÅŸk bitiverecekmiÅŸ gibi geliyor,bana.içimden bir ses ne zaman başımı omzuna koymaya kalksam”hayır”diyor.Birden üşümeye baÅŸlıyor bedenim.Belki “seni seviyorum “diye,bir cümle kuramıyorum,sevgilim.Belki aÅŸkımı kaybetmekten korkuyorum.Ama seviyorum,iÅŸte.Dile getirmekte deÄŸilde,utangaçlığımdan sana kendimi ifade edemiyorum.Utanıyorum,yaklaÅŸamıyorum,sana bedenine.Ellerim deÄŸmiyor sana…sana dokunmaktan çekiniyorum,sevgilim.Hep derdin ya sen”aÅŸk utanmaktır”diye,Her gün biraz daha utanıyorum.Bazen sana uzakta olmanın acısını ,farkına varmadan çekiyorum….Ama acı çekmek belkide mutluluÄŸun küçük bir parçası,anlamı sevgilim..
Loading ...
Loading ...