Kayıp

Dizlerim tutmuyor, yüreğim almıyor, korkuyorum bu belirsiz cengden. Ve hayat devam ediyor. Umursamazca devam ediyor. Savaşımdan uzak… Dünya dönüyor hala, hayat her yerde devam ediyor. Bölünüyorum. Kendi içimde kendime bölünüyorum, sonucu belirsiz bir matematik problemi gibiyim. Çok bilinmeyenli bir denklem… Hiçbir matematik probleminden korkmadım bu kadar… Ve ilk kez korkuyorum matematikten içimdeki bilinmezliği görünce. Ve hayat devam ediyor. İnsanlar sokaklarda rutin işleri ile meşguller. Herkes içimdeki çözümsüz problemden bihaber. İçimde hangi mevsim yaşıyor bilmiyorum. Bir yandan fırtınalar kopuyor, diğer yanım melankolik bir güzde… Yazın sarı bunaltıcılığı da var içimde. Ve hayat devam ediyor. Sonbahar geliyor,yaz bitiyor. Zamanlardan öylesine, herhangi bir zaman işte…ul,yalnız bir gece! Gecenin elleri mi olurmuş, bilmiyordum! Ellerim var işte,fakat tutmuyor. (Yine söyleyemiyorum,yutuyorum kelimeleri…) Sabaha dönmeyen,yitik zamanlar içinde kaybolmuş bir geceyim işte. Ve hayat devam ediyor.İnsanlar yeni sabahlara uyanıyor. Ben yokum. Gecenin içinde kaybolmuşum,bilmeyen bir zamanda hapsolmuşum işte. Gece gibiyim,yıldızlarını yitirmiş,yoks

Kayıp olmak güzel. Kendimi kaybettim işte. Hükümsüzdür. Kendi kaybettim işte. ARAMIYORUM: Ve hayat devam ediyor. Kayıbı arayan yok