Devam ediyordum hayatıma, seni hiç tanımıyordum.Renksiz ve belki de sürekli aynı şeyleri yaparak yaşayıp gidiyordum, gri rengi benimseyerek hayatımda..Ve başka renkler katmıyordum hayatıma..
Kırmızının acısını yaşamak korkutuyordu yüreğimi..
Kan kırmızıya boyamak istemiyordum bedenimi.Bu nedenle çekici geliyordu bana ve hergün aynı yerlerden geçip, aynı ÅŸeyleri yapan aynılaÅŸmış yaÅŸamları izlemek sıkmıyordu canımı asla..Yada şöyle demeli…
Biraz sıkıcı, ama az acılı…
Gördüğüm mutsuz yaşamları kaleme alırdım çoğu zaman.
Çoğu zaman onların acısı bin parça ederdi yüreğimi.
Sen en çok bu yanımı severdin benim.
En çok bu yanım etkilerdi yüreğini.
Ben senin etkileneceğini bilmeden devam ederdim siyah-beyaz yolumda ilerlemeye elimde kağıt kalem bilinçsizce..
Kimi zaman arkadaşımın gözyaşına karışırdı yanağımdan süzülen damlalar.Kimi zaman ölü yavrusunun başında miyavlayan bir anne kedi etkilerdi beni derinden..
Ve ben düzelmesini ümit ederdim çoÄŸu kez kaleme alırken yaÅŸananları…
Ve sen en çok bu yanımdan etkilenirdin..
Ve ben seni o zamanlar hiç bilmezdim…
KeÅŸke hiç “Bilmeseydim..!”
KeÅŸke hiç “Görmeseydim..!”
KeÅŸke hiç “Bakmasaydım..!” gözlerine sevdiÄŸim…
Söyler misin bana.. ?
Ne yaptım
sana, seni çok sevmekten baÅŸka…
Söyler misin bana.. ?
Neydi suçum, seni çok sevmek dışında…Griydi benim hayatım; renksiz ama acısız aynı zamanda..
Sen çıktığında karşıma direndim…
Evet direndim gözlerinden fışkıran renkli hayata…
Evet sevdiÄŸim; siyah-beyaz yolumda, grimsi hayatıma devam etmek için çok direndi yüreÄŸim…
Ama olmadı…
Olamadı..
(2 KiÅŸi Kalp VermiÅŸ, 5 de4.5 Kalp )
Loading ...
Loading ...