Öfke Üstüne

Bir zamanlar çok çabuk öfkelenen ve bu yüzden hiç arkadaş edinemeyen küçük bir oğlan varmış. Babası ona bir kese dolusu çivi vermiş ve her öfkelendiğinde, bahçe kapısına bir çivi çakması gerektiğini söylemiş. 
OÄŸlan daha ilk gün kapıya 37 çivi çakmış. Ä°lerleyen haftalarda öfkesini kontrol etmeyi öğrendikçe, kapıya çaktığı çivilerin sayısı da, her geçen gün azalmış. Gün gelmiÅŸ, öfkesini kontrol etmenin, kapıya çivi çakmaktan daha kolay olduÄŸunun keÅŸfetmiÅŸ. Ve bir gün çocuk, öfkesine hiç kapılmamayı öğrenmiÅŸ. KoÅŸup babasına durumu anlatmış ve babası da ona, öfkesine her hakim olusunda, kapıdan bir çivi çıkartmasını söylemiÅŸ. Günler geçmiÅŸ oÄŸlan babasına, kapıdaki tüm çivileri söküldüğünü anlatmış. Babası da onu elinden tutup, bahçe kapısının yanına getirip, söyle demiÅŸ; “Aferin oÄŸlum, çok ÅŸey baÅŸardın ama bir bak, kapının üstü delik deÅŸik oldu. Bu kapı asla eskisi gibi olmayacak. Öfkeyle söylediÄŸin sözler, tıpkı bu delikler gibi iz bırakır. Bir insana bıçak saplayıp, sonra çekip alabilirsin ama üst üste ne kadar özür dilersen dile, o yara hala oradadır..