»»-(¯`v´¯)-» Senin İçin …

Sevmek böyle özdeÅŸleÅŸmemeliydi isminle. Ve sen bunca yoÄŸunluklar içinde sıyrılıp sonsuzlaÅŸmamalıydın içimde. Kaçsam bu duygudan, kurtulabilir miyim(?) bilmiyorum. Kurtulmaya çalışsam pesimden gelir mi bu sevgi? Bilmiyorum. Sen bir bilinmez olarak devam edip gidecek… Ne yazık , çok yazık! Ben seni insanlarla paylaÅŸmak istiyorum. Oysa insanlar seni kendilerine ait kılmak istiyorlar. Ä°nsanlar seni benimle paylaÅŸmak istemiyorlar. Korkuyorlar benden. Evet, içimdeki yüceliÄŸini, içimdeki sonsuzluÄŸunu biliyorlar da korkuyorlar benden. Seni benimle paylaÅŸtıkları zaman seni çekip alacağımı ve hatta senin kendiliÄŸinden bana geleceÄŸinden korkuyorlar. Ve susmadığım zaman biliyorlar ki sen büyüyeceksin içimde. Benim sözcüklerimle yüz yüze gelmek istemiyorlar onlar. Biliyorlar ki sözcüklerle gelsem sığdıramayacağım seni hiçbir ÅŸeye. Ve onlar bütün bütün bunlara raÄŸmen seni küçük sevgileriyle anlatmakla yetiniyorlar. Seni büyülten ve yücelten bir duyguya bir sevgiye karşı durup, onu sindirme cesareti bulamıyorlar kendilerinde … Ve sen, tüm bu insanlar içinde evet sen bile o küçük hisciklerle yetinmek istiyorsun., istiyorsun çünkü o hisçikleri görüyor, kabulleniyor ama beni farketmiyorsun bile. Düşüncelere sürüklüyor bu beni. Ä°nsanlar evet korkuyorlar ama ya sen? Sende öyle olacaktın? Sende mi onlar gibi olacaksın? Anlamıyorum ya senin korkun nedir! O küçük göllerde yüzmekle yetinip bu koca deryadan neden kaçarsın bilmem? EnginliÄŸi ve sonsuzluÄŸu mu seni korkutan, limansızlığı, geriye dönüsü olmamasından mi? Evet, bu yola girersen geriye dönemeyeceÄŸinin korkusunu yaşıyorsun. Oysa ben seni yüreÄŸimin bir yerlerine hapsedecek deÄŸilim. Sevgi tutsaklık deÄŸildir hiçbir zaman. Sevgi hapsetmez seni yaÅŸatır. Sevgi salar, sevgi özgür kılar sevgi özgür kılar. Aslında sen o küçük hisçik göllerinin içine hapsolmuÅŸsun da, haberin yok be sevgili! Bana gelsen, tutsaklıktan çıkacaksın oysa. Oysa! Biliyorsun iste! Bilsen! Bilsen! Bilsen benimle yeni bir doÄŸuÅŸa varabilirdin. Sevmeden de sevilebileceÄŸini görürdün. Ben seni insanların yasadığı bir yerde bekliyordum… Belki de biliyorsun. Nedir sendeki olup bittiler bilmiyorum ki, bir kerecik olsun bile onlardan sıyrılıp da “SEN DE BENÄ°MSÄ°N” demedin ki bana. Nerden bileyim. Sen benimdin ama ben senin deÄŸildim. Sen sana ait olmayanlara sahiplendin, bense yaÅŸadıklarıma. Sen, ah sen! öyle uzaksın ki… Öyle uzaksın ki ey sevgili, SENÄ°N İÇİN ÖLEMÄ°YORUM AMA, SENÄ°N İÇİN YAÅžIYORUM..