Yürek Acısı

Ä°nsanların yüzlerindeki anlam her zaman degerlidir. İçten ve sıcak bir gülümseme tüm olumsuzlukları yok eder… Ben ben oldugumu yazarken hissedebiliyorum.. Ä°ÅŸte o zaman ben gerçek ben olabiliyorum.. Ama baÅŸkalarının gördügü o kadar çok ben varki….
Ä°nsan bir yerlerde olmak ve bulunduguyeri korumak için  kiÅŸiliginin,  yaÅŸadıklarının dışında görünmek için öyle olması gerekiyor.. Nerde yaÅŸarsak yaÅŸayalım, nerde olursak olalım, insan yüregini aldatamıyor. Yüregimizdeki tüm sırlar gizli kalmalıdır.. Yüregimiz hassas ve kırılgandır, bir o kadarda esnekdir… Bagışlayabilir, unutmuÅŸ görünebiliriz… Ama yüregimiz asla unutmaz… Çünkü unutmak ögrenmek anlamak kadar kolay degildir. Vucudumuzdaki tüm kırıklar, ezikler iyileÅŸebilir ama yürekteki  ezikler kırıklar aslaa….”beynimin içi bomboÅŸ, bedenim kurÅŸun gibi. Dünya başıma düştü sanki, bacaklarım taşımıyor artık beni.. Öyle bir dünya dönüyorki, kayıyor ayaklarımın altında ki toprak. YaÅŸam bu kadar mı kısa? Ölüm bu kadarmı kolay??’ ‘iÅŸte bu sözler Hrant Dink’in. Bir yüregin kırıklıgını  bazen ölümü hissedecek kadar acı oldugunu anlarım hep…